Zmiany na stanowisku dyrektora

Z końcem października 2012 roku na zasłużoną emeryturę przeszedł Tadeusz Ambrozik, dyrektor Gimnazjum im. Polskich Noblistów w Bralinie. Od 1 listopada jego następczynią została Karolina Forysiak, nauczycielka języka niemieckiego pełniąca przez wiele lat funkcję społecznego zastępcy dyrektora.

Tadeusz Ambrozik pełnił swą funkcję od początku istnienia gimnazjów w Polsce, a więc od 1999 roku Jego niezwykle uroczyste pożegnanie mało miejsce 29 października w Sali gimnastycznej szkoły podstawowej.
Najpierw miłe słowa pożegnania skierowała do odchodzącego na emeryturę Karolina Forysiak, dotychczasowy społeczny zastępca dyrektora. T. Ambrozika żegnali pracownicy gimnazjum i szkoły podstawowej, uczniowie, przedstawiciele władz samorządowych, ksiądz proboszcz, dyrektorzy placówek oświatowych, przedstawiciele Rady Rodziców, Międzyszkolny Uczniowski Klub Sportowy ?Sokół? Bralin, członkowie wieruszowskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego, seniorzy ? emerytowani
pracownicy oświaty. Były kwiaty, życzenia płynące prosto z serca, podarki, ciepłe słowa i gesty sympatii, a nawet łzy wzruszenia.
Pierwszy w historii dyrektor  bralińskiego gimnazjum został poproszony o wpis do Złotej Księgi. Znajdują się w niej wpisy m.in. patronów szkoły polskich noblistów ? Czesława Miłosza, Lecha Wałęsy i Wisławy Szymborskiej. Spotkaniu towarzyszyło motto, słowa K. I. Gałczyńskiego: ?Ile razem dróg przebytych? Ile ścieżek przedeptanych?.


Tadeusz Ambrozik był polonistą. Jako nauczyciel przepracował 40 lat, najpierw w Szkole Podstawowej w Mielęcinie, później w SP nr 3 w Kępnie i Liceum Ogólnokształcącym w Kępnie (tu uczył łaciny), potem w SP w Bralinie. Od 1999 roku objął stanowisko dyrektora Gimnazjum w Bralinie. Swą funkcję pełnił 12 lat.


Poniżej zamieszczamy treść przemówienia dyrektora Tadeusza Ambrozika, wygłoszonego 29 października 2012 r. podczas uroczystości oficjalnego zakończenia przez niego pracy zawodowej

Podziękowanie na pożegnanie

No cóż! Jestem wzruszony i nieco skrępowany! Po co tyle zachodu i niejakiego zamieszania! Wolałbym odejść tak po prostu, zwyczajnie. Odejście na emeryturę traktuję jako coś oczywistego. Dyrektorem się bywa, był taki mój czas i tyle.
Człowiek jest cząstką jakiejś wspólnoty i we wspólnocie jest jego siła. Przynależałem do wspólnoty naszego gimnazjum i jako jej cząstka lepiej, gorzej wypełniałem przypisane mi zadania. Czułem się dobrze wśród szkolnej społeczności. Praca z ludźmi to dobra szkoła życia.
Pewno przyjdzie czas na jakąś głębszą refleksję. Dziś jednak ogarniam myślami i sercem wszystkich, z którymi zetknęło mnie życie w czasie pracy w gimnazjum. Spośród najpiękniejszych słów i wartości wybieram dziś wdzięczność. Dziękuję! Dziękuję wszystkim za wszystko i każdemu za cokolwiek, co się stało naszym wspólnym udziałem.
Szkoła przynależy do struktury samorządowej, dlatego dziękuję dziś władzom naszej gminy, radnym i pracownikom urzędu. Podziękowania składam na ręce pana przewodniczącego Rady Gminy i pana wójta.  Za współpracę i serdeczność dziękuję panu kierownikowi Referatu Oświaty.
Dla dobra młodzieży współpracujemy z parafiami. Słowa wdzięczności na ręce księdza dziekana, kieruję do duszpasterzy poprzednich i obecnych naszej bralińskiej parafii i tych parafii, w których mieszka nasza młodzież.
Wzrusza mnie obecność pana  Piotra Hołosia, prezesa MUKS-u  i pana Rafała Dąbika, prezesa wieruszowskiego Oddziału PTTK, z którym niedawno nasza szkoła nawiązała współpracę. Cenię sobie obecność panów i szczerze dziękuję.
Zwracam się do państwa dyrektorów placówek oświatowych  naszej gminy. Cieszę się z obecności pani dyrektor Zespołu Szkół w Nowej Wsi Książęcej, pani dyrektor przedszkola „Kwiaty Polskie”, pani dyrektor i pana dyrektora Szkoły Podstawowej w Bralinie. Mieliśmy wspólne sprawy i wspólne problemy, wspieraliśmy się i pomagaliśmy sobie. Żegnam się z państwem i za wszystko dziękuję.
Drodzy państwo seniorzy! Uczestniczyliście w ważniejszych uroczystościach i wydarzeniach naszego gimnazjum. Przynależycie do naszej wspólnoty, a ta wasza przynależność ubogaca nasze pracownicze środowisko i naszą szkolą rodzinę. Nie spodziewałem się obecności państwa tu, dzisiaj. Tym bardziej czuję się zaszczycony i wdzięczny.
A teraz do was się zwracam, kochani moi współpracownicy, nauczyciele i pracownicy niepedagogiczni, do was wszystkich razem. Wy przecież towarzyszyliście mi do końca w codziennej pracy i najbardziej mnie wspieraliście. Każdy sukces i każde dobro, jakie tu się dokonywało, były naszym wspólnym udziałem. Razem budowaliśmy wizerunek naszej szkoły, dobry wizerunek. Dziękuję wszystkim za sumienną pracę na każdy stanowisku, za otwartość na zmiany, za wszelkie inspiracje, za serdeczność i przyjaźń. Dziękuję państwu tu obecnym, ale i tym, którzy pracowali w gimnazjum wcześniej, od początku.
Żegnam się dziś z wami, kochana młodzieży, z klasami pierwszymi, drugimi i trzecimi. Od Was, młodych, uczyłem się ciągle od nowa rozumienia człowieka, współczesnego człowieka. Ogarniam pamięcią i życzliwością naszych absolwentów, cieszę się z ich pierwszych życiowych sukcesów. Pięciorga nie ma już wśród nas: Izabela Burzała, Irena Węgrzynowicz, Mariusz Langer, Łukasz Stacherski i Krzysztof Fiołka. Zatrzymuję się czasami przy ich grobach.
Jakże nie podziękować rodzicom naszych uczniów! Tym rodzicom, którzy dostrzegali wasze i nasze problemy i potrzeby. Przekażcie rodzicom moją wdzięczność i szacunek za współpracę. Na ręce tu obecnej nowej przewodniczącej Rady Rodziców przekazuję podziękowanie poprzednim Radom Rodziców i Radom Klasowym.          

Kolejne etapy życia kiedyś się kończą, ale zaczyna się coś nowego. Warto ciągle cieszyć się darem życia i pisać tego życia ciąg dalszy. Trafnie Wisława Szymborska napisała, iż „księga zdarzeń zawsze otwarta w połowie”. Zawsze jeszcze można coś sensownego przeżyć i dopisać do swojego życia. Zapewne mniej pozostało mi już do zrobienia, ale tyle jeszcze warto przemyśleć. W pamięci pozostają ludzie i zdarzenia. Warto pielęgnować wspomnienia, jak kwiaty. Warto zachować z sercu dobre wspomnienia.        

Wszystkim państwu i uczniom raz jeszcze za wszystko dziękuję. Dziękuję za to dzisiejsze spotkanie. I życzę, by praca w szkole na różnych stanowiskach dawała państwu satysfakcję i radość, i by najlepszym wyrazem podziękowania była ludzka wdzięczność. Pani Karolinie Forysiak życzę, by spełniała się, pełniąc obowiązki dyrektora gimnazjum. Młodzieży życzę szkolnych i osobistych sukcesów. Naszemu gimnazjum – nieustannego rozwoju, wysokiego poziomu wiedzy i międzyludzkiej serdeczności. Dziękuję.
Bralin, 29 października 2012 r.